انارة العقل م وف بطوع هوی

درخواست حذف این مطلب

در کتاب صمدیه شیخ بهایی وقتی می خواهد بگوید اگر مضاف الیه مذکر بود (در برخی شرایط) مضاف ب تذ می کند و برع ، به این عبارت مثال می زند: «انارة العقل م وف بطوع هوی» یعنی: نور و روشنایی عقل با اطاعت از هوا و هوس وف می شود.

این عبارت یک عبارت بسیار اخلاقی و آموزنده است.

در کت اخلاقی دیدم که از وس سوال کرده بودند تو که موذن خدا در زمین هستی و اوقات عبادت را به مردمان یادآور می شوی و خودت هم همیشه ذاکر هستی پس چرا پرواز نمی کنی و اوج نمی گیری، جواب داده بود که من همیشه سرم در زباله ها و ها مشغول جمع آوری دانه هستم چون اسیر و دنیایم.